లాక్ డౌన్ - జిందాబాద్

నలభై మూడు రోజుల తర్వాత ఈరోజు ఆఫీసుకు వెళ్ళాను.

నా 29 సంవత్సరాల ఉద్యోగ జీవితంలో ఉద్యోగం చేస్తున్న సమయంలో ఇన్ని రోజులు ఎప్పుడూ ఇంట్లో లేను. కాబట్టి ఇది కచ్చితంగా ఒక కొత్తదైన అనుభవమే.

కరోనా వైరస్ మనిషిలో ఏమీ చెప్పుకోదగ్గ మార్పు తేలేదని ఈరోజు మద్యం అమ్మకాల దగ్గర వాడి ప్రవర్తన బట్టి తెలిసిపోయింది. మనిషి తనను తాను చాలా గొప్పవాణ్ణి అని అనుకుంటూ ఎల్లకాలం గొప్పలు పోతూనే ఉంటాడు. ప్రకృతి మాత్రం చూసి చూసి వాడికి తట్లు తేలేలా గరిటె కాల్చి వాతలు పెడుతూనే ఉంటుంది. అయినా వాడికి మాత్రం సిగ్గు లేదు, రాదు.

ఉదయమూ సాయంత్రమూ కూడా మామూలు రోజుల్లోని రద్దీలో 10-15 శాతం మాత్రమే రోడ్ల మీద కనిపించారు. నాలుగు చెక్ పోస్టుల్లో రెండు చోట్ల మాత్రం కొంచెం ఆపి తనిఖీలు చేస్తున్నారు. అది కూడా, ఒక్కడూ వెళ్ళే ఏ బండినీ కూడా ఆపడం లేదు. కేవలం డబుల్స్ వెళ్ళేవాళ్ళను మాత్రమే ఆపి పర్సనాలిటీ డెవలప్‌మెంట్ క్లాసులు తీసుకుంటున్నారు.

ఉదయం వెళ్ళేటప్పుడు అదొక రకమైన గిలితో వెళ్ళాను కాబట్టి చుట్టుపక్కల పెద్దగా గమనించుకోలేదు కానీ, సాయంత్రం వచ్చేటప్పుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా మొత్తం 9 కిలోమీటర్ల దూరమూ రోడ్డుకు ఇరువైపులా, ఎదురుగా అంతా, అన్నింటినీ నిదానంగా గమనించుకుంటూ వచ్చాను. ఆ క్రమంలో నాకు ప్రకృతి పైన ప్రేమ, గౌరవం రెండూ కొన్ని వందల రెట్లు ఇనుమడించగా, మనిషి మీద, మనిషి ప్రవర్తన మీద, వాడి అహంకారం మీద అంతకు రెట్టింపుగా అసహ్యం పెరిగింది. విషయం ఏమిటంటే, దాదాపు 7 కిలోమీటర్ల పొడవునా రోడ్డు డివైడర్ల మధ్యలోనూ, మెట్రో స్తంభాల మధ్యలోనూ ఉన్న రకరకాల మొక్కలు, చెట్లు, మరెన్నో రంగురంగుల పూలు కనువిందు చేశాయి. అందులో గొప్పేముందీ అంటారేమో, వస్తున్నా, అక్కడికే వస్తున్నా..😃😃 మొత్తం అన్ని మొక్కలు, చెట్లు, పూలు వేటిమీదా కూడా ఇసుమంత దుమ్ము లేదు, పొగచూరిన మరకలు లేవు. తళతళలాడుతూ గర్వంగా, ఆకుపచ్చగా మెరిసిపోవడమే కాక చాలాచోట్ల డివైడర్లను దాటి రోడ్లమీదకు పాకాయి. వాటి ఆనందం మీరు అనుభవించి చూడాల్సిందే. అవన్నీ కూడా కరోనాకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు అర్పించుకుంటూ ఆనందిస్తున్న అనుభూతి నాకైతే కలిగిందబ్బా...😍

ఒరే మనిషీ !?!?!
ఎందుకురా నీకు అంత పొగరు, మదం, అహంకారం ?? ఏం చూసుకుని ??
ఇప్పుడు చూడు నీ బతుకు ఎలా అయిందో 😏😏 బైటికి రావాలంటే ముక్కూ నోరూ ముఖమూ చేతులూ కాళ్ళూ అన్నీ మూసుకుని రా. బాగుందారా ఇప్పుడు ? తిక్క బాగా కుదిరిందా ఇప్పుడు ?

అని అవన్నీ నన్ను చూసీ చూడనట్లుగా మొహం తిప్పుకున్నట్టూ, వెటకారంగా మాటాడుకున్నట్టూ ఏదో వింత భావన..

నా దృష్టిలో, కనీసం సంవత్సరానికి రెండుసార్లు కనీసం పదిహేను రోజుల చొప్పున తప్పనిసరి లాక్ డౌన్ అమలుపరచాలి. అది మనిషి ఆత్రపు తిండిపోతుతనానికి ఆరోగ్యకరమైన ఉపవాసం లాగా, మనకూ ప్రకృతికీ కూడా చాలా మేలు చేస్తుంది అనడంలో ఎటువంటి అతిశయోక్తి లేదు.

మనిషి మంచిగా మారినా మారకపోయినా, వాణ్ణి బలవంతంగా ఇంట్లో కూర్చోబెట్టి ప్రకృతికి దాని పవిత్రతనూ, సౌందర్యాన్నీ తిరిగి తెచ్చిన...

లాక్ డౌన్ - జిందాబాద్.. 🙏🙏🙏

నా పెళ్ళి - నా జీవితం.

పెళ్ళి.

"ఆరోజు అలా చేసి ఉంటే...ఈరోజు ఇలా ఉండేది కాదు, అని మీరు అనుకునే సంఘటన ఏంటి?"
పొద్దున్న ట్విట్టర్లో వచ్చిన పై ప్రస్తావనకు నా సమాధానం నా పెళ్ళి అని ఇచ్చాను.

దానికి వివరణ అని కాదు కానీ, కొన్ని భావాలు, అనుభవాలు పంచుకోవడానికే ఈరోజు ఈ రాత.

చిన్నప్పట్నుంచీ కూడా పెళ్ళి అంటే సదభిప్రాయం లేని మాట వాస్తవం. దానికి తోడు, ఇంట్లో దైవభక్తి, అందుకు సంబంధించిన ఆచార వ్యవహారాలు ఎక్కువగా ఉండడం చేత అసలు పెళ్ళి కంటే దైవభక్తి మార్గమే చాలా గొప్పదీ, ఉపయోగమైనదీ, మానవ జన్మను సార్థకపరచేదీ అని ఇలా రకరకాల అభిప్రాయాలు కలగడమూ, కొండొకచో, కొన్నింటిని కొంతమంది బుర్రలోకి జొప్పించడం కూడా జరిగింది.

పెళ్ళి అంటే కేవలం పిల్లలూ, సంసారం, బరువూ, బాధ్యతా తప్పించి అందులో మరే ఇతర ఉపయోగమూ లేదని బాగా గట్టిగా అల్ట్రాటెక్ సిమెంటు ముద్రలు బుర్రలో బాగానే పడ్డాయి. పైగా, అటువంటి అభిప్రాయాలకు బలం చేకూరుస్తూ పద్ధెనిమిదో యేటనుంచే ఉద్యోగం చేయవలసి రావడం, కుటుంబ భారం కాస్తంత నెత్తిన పడడం లాంటివి కూడా జరిగాయి. అందువల్ల పెళ్ళి ప్రసక్తి తెచ్చినపుడల్లా అమ్మ మీద కోపం తెచ్చుకునేవాణ్ణి.

కానీ, "ఏ వయసులో జరగాల్సింది ఆ వయసులో జరగాలిరా" - "నాకు ఓపిక ఐపోతోంది నేను పూర్తిగా మూల పడితే నువ్వు ఇబ్బంది పడతావురా" ఇవి మా అమ్మ రికార్డులు అరిగిపోయేదాకా వాడగా వాడగా, నిజంగా ఒకానొక సమయంలో ఆవిడ అనారోగ్యం చూసి, ఓహో, తల్లిదండ్రులు పెద్దవాళ్ళవుతూ ఉన్న సమయంలో నేను ఉద్యోగానికి వెళ్ళిపోతే వారికి సహకరించడానికైనా ఇంకొక మనిషిని నేను నమ్మి నా జీవితంలోకి తెచ్చుకోవాలని నాకు కలిగిన ఆలోచన ద్వారా, నేను పెళ్ళికి ఒప్పుకోవలసి వచ్చింది.

నిజానికి నా ప్రణాళిక ఏమిటంటే, ఉద్యోగం చేసుకుంటూనే దేశం మొత్తం తిరగాలనీ, అందులోని సర్వ జీవరాశులనూ పరికించి, పరిశీలించి, పరిశోధించి అర్థం చేసుకుని, మిగతా ప్రజలందరికీ నన్ను నేను ఉపయోగించే అవకాశాలు వెతుక్కుంటూ, పనిలో పనిగా దేశంలో ఉన్న అన్ని క్షేత్రాలూ, చారిత్రక ప్రదేశాలూ కూడా చూసేసి సంతృప్తి చెందిన పిమ్మట, చివరగా అంత్యకాలంలో, శేషజీవితాన్ని అరుణాచలంలో గడిపివేయాలని నేను నా ఇరవై రెండవ యేట 1995లో నిర్ణయించుకున్నాను.

అయితే, ఆ నిర్ణయం తీసుకునే సమయానికి, పెళ్ళి అనే విషయంలో భార్యాభర్తల మధ్య గొడవలే కాక ప్రేమలు, త్యాగాలు కూడా ఉంటాయనీ, పిల్లలు అనే రత్నాలు, మోయగలిగే బరువునే కాకుండా మరువలేనంత ప్రేమను కూడా ఇస్తారనీ, టోకు మొత్తంగా చేదు గుళికలే కాక చాలా తీపి జ్ఞాపకాలు కూడా ఉంటాయనీ తెలియదు (మేం ముగ్గురు పిల్లలమూ మా తల్లిదండ్రుల పట్ల అలానే ఉన్నా కూడా, స్వీయానుభవమే గురువు కాబట్టి). తెలిపేందుకు ఇంట్లో ఆ వాతావరణమూ లేదు.

తర్వాత, పైన చెప్పుకున్న విధంగా పెళ్ళి అయిపోయిన తర్వాత, ఏమేమి ఉంటాయని తెలియదో అవన్నీ ఉంటాయని అర్థమైన తర్వాత, పెళ్ళి కూడా అవసరమేనూ, మనిషి జీవితంలో లెక్కించదగ్గ అనుభవమే అని అర్థమైంది. పెళ్ళి కాకుండా ఉండి ఉంటే, నేను అనుకున్న ప్రకారమే నా జీవితం ఉండేదో లేదో తెలియదు కానీ, పెళ్ళి అయిన తర్వాత కూడా అప్పటి లక్ష్యాలను కొద్దిగా అటూ ఇటుగా సాధించుకోవచ్చని మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది.

నా తమ్ముడు ఆదిత్య ఇంగ్లీష్ లో వ్రాసిన Struggle for Acceptance అనే బ్లాగుపోస్టు కూడా  https://twitter.com/vizagobelix/status/1250325190493368321?s=09  ఈరోజే రావడం కేవలం యాదృచ్ఛికమే అయినా కూడా చాలా సమయానుకూలంగా వచ్చిందని సంతోషిస్తూ, జీవితంలో ఎలా వచ్చినదాన్ని అలా అనుభవిస్తూ అనుభూతి చెందడంలోని సంతృప్తిని సంతృప్తిగా స్వీకరిస్తూ..

ఈరోజు ఈ బ్లాగుపోస్టు వ్రాసేటందుకు కారణమైన  https://twitter.com/avasaramledu/status/1249898596712845312?s=09   ఈ ప్రశ్న అడిగినవారికి కృతజ్ఞతలతో..

మీ కందర్ప కృష్ణ మోహన్.