ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత అమర్ ప్రేమ్ సినిమా చూశాను. కొన్ని సినిమాలు చూశాను అని అనుకోవడం చాలా తక్కువవుతుంది. ఆ పదం అస్సలు సరిపోదు. ఆ సినిమాని అనుభవించాను అనాలి. అప్పుడే ఆ అనుభూతి సంపూర్ణమౌతుంది. ఆ సంగీతమే మొత్తం సినిమాకి పెద్ద ఆస్తి. రాహుల్దేవ్ బర్మన్ లాంటి బిడ్డని కన్నందుకు సచిన్ దేవ్ బర్మన్ ఎన్నిసార్లు ఎంతగా మురిసి ఉంటాడో తెలీదు కానీ, కోట్లాది జనాలు ఆ సంగీతానికి ఇంకా ఇప్పటికీ మురుస్తూనే ఉన్నారు, ఉంటారు. ఇక అభినయం విషయానికొస్తే రాజేష్ఖన్నా, షర్మిలా టాగూర్, వినోద్ మెహ్రా, నందూ పిల్లవాడి పాత్రధారి - ఈ నలుగురిదే మొత్తం సినిమా.
ప్రేమ అనేది ఎటువంటి శారీరక సంబంధానికీ సంబంధం లేని అనుబంధం అనే మౌలికమైన విషయాన్ని ఎంతో హృద్యంగా, అందంగా, ప్రతీ క్షణమూ, సన్నివేశమూ కళ్ళలో నీళ్ళు చిప్పిల్లుతూనే ఉండే విధంగా చిత్రీకరించిన శక్తి సామంతా కి కోట్లాది కళాపిపాసులు, ప్రేమికులు జన్మజన్మలకీ ఋణపడే ఉంటారు. మొదటిసారి పుష్పని ఆనంద్ బాబు చూసిన సన్నివేశం - నందూని పుష్ప లాలించిన ప్రతీ సన్నివేశం - నందూ పెద్దయ్యాక పుష్పని వెతుక్కుంటూ జ్ఞాపకాల నైట్క్వీన్ పువ్వుల్ని ఏరుకునే సన్నివేశం - పుష్పని నందూ ఇంటికి తీసుకెళ్ళే సన్నివేశం - ఇలా ఒకటేమిటి, మొత్తం సినిమా, ప్రతీ ఫ్రేమూ ఒక కళాఖండం.
ఇంటికొచ్చేటప్పటికీ - ఈ అమర్ ప్రేమ్ సినిమా కడుపునిండా ఏడిపించింది. నా బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్ళి గుండెలు పగిలేలా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను. అంత ఏడుపు ఎందుకు అని ఎవరైనా అడిగితే నాదగ్గర ఒక వెర్రిచూపుకి మించిన సమాధానం లేనేలేదు. కానీ విషయం అర్థం చేసుకోగలిగిన వాళ్ళు అడగరు. విషయం అర్థం కానివాళ్ళు అడగలేరు. కాబట్టి నాఏడుపు నాది. అందులో ఉన్న సుఖం ఇంకెందులోనూ లేదని చివరికి రాజేష్ఖన్నాయే చచ్చినట్టు ఒప్పుకుని తనివితీరా ఏడుస్తాడు.
మరపురాని బాధ కన్నా మధురమే లేదూ..
గతము తలచి వగచేకన్నా సౌఖ్యమే లేదూ..
Tuesday, 30 September 2008
Wednesday, 28 May 2008
ఒక జ్ఞాపకం.........
హైదరాబాద్ - 09-06-2003 - 06.30 సాయంత్రం
డైరీనుంచి యథాతథంగా..
త్యాగరాజు అన్నది నాన్నగారి పేరైతే నేనెందుకు త్యాగాలు చేయాలో 1990 నుంచీ కూడా నాకు అర్థం కాని ప్రశ్న. అది అలాగే కొనసాగుతోంది. ఈరోజు నాకు చాలా ఇష్టమైన జర్నలిజం (ఈనాడు) కోర్సులో జాయినింగ్ రిపోర్టు ఇవ్వడానికని వెళ్ళాను. అక్కడికి వెళ్ళకముందే తెలిసినా - అక్కడికి వెళ్ళాక ఉండవలసిన కమిట్మెంటూ, వదులుకోవలసిన కమిట్మెంట్సూ రెండూ బాగా అర్థమయ్యాయి. ప్రస్తుతం ఉన్న పరిస్థితులలో రూ.6000/- ఉద్యోగం వదులుకుని రూ.2000/- స్టైపెండుతో నా హాబీ నెరవేర్చుకోబూనడం నాకేమాత్రమూ సబబని గానీ, సమంజసమని గానీ అనిపించట్లేదు.
అసలు ఆత్మావలోకనం - ప్రశ్నాపత్రం ఎంత బాగుందని? అది పూర్తి చేస్తోంటే కోటి ఆశలు మొలకెత్తాయి. నా పేపరు, నాతెలుగు వీటికి నేను ఎంతో చేయాలనుకుంటూనే ఉన్నాను. కేవలం ఆర్థికపరమైన కారణాల వల్ల అది నెరవేరకపోవడం దురదృష్టమో కాదో నాకు అర్థం కావడం లేదు. ప్రిన్సిపాల్ జె.నాగేశ్వర్రావు గారి ఇంట్రడక్టరీ క్లాసు వింటూంటే మనసు అలా ఊహల్లో విహరించింది. ఆ అనువాదాలు, లైబ్రరీ, పుస్తకాలు, చదువు, అసైన్మెంట్సు - ఓహ్ - ఒకటేమిటి!!!! - నిజంగా మనసుంటే మార్గముంటుందంటారు.....
అది అబద్ధమనిపిస్తోంది - మొట్టమొదటిసారిగా....
ప్రతీదానికీ నాన్నగార్ని తప్పు పట్టాలన్నా చిరాకు పుడుతోంది. దానివల్ల ప్రయోజనమేమీ లేకపోగా ఊరికే ఆయన్ని ఆడిపోసుకోడమొకటే లోకానికి కన్పిస్తూంటుంది.
ఇపుడు నన్ను సెలెక్టు చేసినప్పటి ఇంటర్వ్యూ గుర్తొస్తోంది. - మీలో మీకు నచ్చని అంశాలేమిటి అని ఈ నాగేశ్వర్రావుగారే అడిగారు. చాలామంది నాకు దురుసుతనం ఉందంటారు. కానీ కొన్ని సందర్భాల్లో అది అవసరమే అని నాకు అనిపిస్తుందని సమాధానం చెప్పాను. అందుకు ఆయన, అంటే కొన్ని సందర్భాల్లోనైనా దురుసుతనం అవసరమేనంటారా అని తిరిగి ప్రశ్నించారు.
అయితే నేను ఆయా సందర్భాల్లో ఆ గుణానికి ఆ పేరు పెట్టలేనని సమాధానమిచ్చాను.
1992లో తిరుపతి ఈనాడు యూనిట్లో పనిచేసిన రోజులూ అనుభవాలూ మనసుని ముప్పిరిగొన్నాయి.
రేపే నా అంగీకార పత్రాన్ని వాపసు చేయడానికి నిశ్చయించుకున్నాను.
12000 మందిలో ఎంపికయిన 42 మందిలో నేనొకణ్ని అనిపించుకున్నాక మళ్ళీ మళ్ళీ ఇటువంటి అవకాశం వస్తుందా, వచ్చినా వాళ్ళు మళ్ళీ లోపలికి రానిస్తారా, కాళ్ళముందరికి వచ్చిన ఎంపికని తన్నేసుకుంటున్న నాలాంటివాడికి నేను కూడా మళ్ళీ అవకాశమివ్వను.
పాపం శాంతమ్.....
శ్రీ నాగేశ్వర్రావు గారికి కృతజ్ఞతలు.
డైరీనుంచి యథాతథంగా..
త్యాగరాజు అన్నది నాన్నగారి పేరైతే నేనెందుకు త్యాగాలు చేయాలో 1990 నుంచీ కూడా నాకు అర్థం కాని ప్రశ్న. అది అలాగే కొనసాగుతోంది. ఈరోజు నాకు చాలా ఇష్టమైన జర్నలిజం (ఈనాడు) కోర్సులో జాయినింగ్ రిపోర్టు ఇవ్వడానికని వెళ్ళాను. అక్కడికి వెళ్ళకముందే తెలిసినా - అక్కడికి వెళ్ళాక ఉండవలసిన కమిట్మెంటూ, వదులుకోవలసిన కమిట్మెంట్సూ రెండూ బాగా అర్థమయ్యాయి. ప్రస్తుతం ఉన్న పరిస్థితులలో రూ.6000/- ఉద్యోగం వదులుకుని రూ.2000/- స్టైపెండుతో నా హాబీ నెరవేర్చుకోబూనడం నాకేమాత్రమూ సబబని గానీ, సమంజసమని గానీ అనిపించట్లేదు.
అసలు ఆత్మావలోకనం - ప్రశ్నాపత్రం ఎంత బాగుందని? అది పూర్తి చేస్తోంటే కోటి ఆశలు మొలకెత్తాయి. నా పేపరు, నాతెలుగు వీటికి నేను ఎంతో చేయాలనుకుంటూనే ఉన్నాను. కేవలం ఆర్థికపరమైన కారణాల వల్ల అది నెరవేరకపోవడం దురదృష్టమో కాదో నాకు అర్థం కావడం లేదు. ప్రిన్సిపాల్ జె.నాగేశ్వర్రావు గారి ఇంట్రడక్టరీ క్లాసు వింటూంటే మనసు అలా ఊహల్లో విహరించింది. ఆ అనువాదాలు, లైబ్రరీ, పుస్తకాలు, చదువు, అసైన్మెంట్సు - ఓహ్ - ఒకటేమిటి!!!! - నిజంగా మనసుంటే మార్గముంటుందంటారు.....
అది అబద్ధమనిపిస్తోంది - మొట్టమొదటిసారిగా....
ప్రతీదానికీ నాన్నగార్ని తప్పు పట్టాలన్నా చిరాకు పుడుతోంది. దానివల్ల ప్రయోజనమేమీ లేకపోగా ఊరికే ఆయన్ని ఆడిపోసుకోడమొకటే లోకానికి కన్పిస్తూంటుంది.
ఇపుడు నన్ను సెలెక్టు చేసినప్పటి ఇంటర్వ్యూ గుర్తొస్తోంది. - మీలో మీకు నచ్చని అంశాలేమిటి అని ఈ నాగేశ్వర్రావుగారే అడిగారు. చాలామంది నాకు దురుసుతనం ఉందంటారు. కానీ కొన్ని సందర్భాల్లో అది అవసరమే అని నాకు అనిపిస్తుందని సమాధానం చెప్పాను. అందుకు ఆయన, అంటే కొన్ని సందర్భాల్లోనైనా దురుసుతనం అవసరమేనంటారా అని తిరిగి ప్రశ్నించారు.
అయితే నేను ఆయా సందర్భాల్లో ఆ గుణానికి ఆ పేరు పెట్టలేనని సమాధానమిచ్చాను.
1992లో తిరుపతి ఈనాడు యూనిట్లో పనిచేసిన రోజులూ అనుభవాలూ మనసుని ముప్పిరిగొన్నాయి.
రేపే నా అంగీకార పత్రాన్ని వాపసు చేయడానికి నిశ్చయించుకున్నాను.
12000 మందిలో ఎంపికయిన 42 మందిలో నేనొకణ్ని అనిపించుకున్నాక మళ్ళీ మళ్ళీ ఇటువంటి అవకాశం వస్తుందా, వచ్చినా వాళ్ళు మళ్ళీ లోపలికి రానిస్తారా, కాళ్ళముందరికి వచ్చిన ఎంపికని తన్నేసుకుంటున్న నాలాంటివాడికి నేను కూడా మళ్ళీ అవకాశమివ్వను.
పాపం శాంతమ్.....
శ్రీ నాగేశ్వర్రావు గారికి కృతజ్ఞతలు.
Thursday, 8 November 2007
దీపావళి..
పులివెందుల నగరిగుట్టలో ఉంటున్న రోజులవి. నాన్నగారు రాజారెడ్డి బ్యాంకులో (స్టేట్బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియాని అక్కడ అలాగే పిలుస్తారు, కంగారు పడొద్దు) సేల్స్ ఆఫీసర్గా ఉండేవారు. ప్రతీనెలా సరుకులు అప్పుతెచ్చే అంగడిలోనే దీపావళికి పటాకులు కూడా తెచ్చుకోవడానికి రెడీ అయ్యాము. తెచ్చుకున్నాక పంపకం ఓపెద్దపని. నాన్నగారు కూచుని ఐదుమందికీ వారివారి అభిరుచిని బట్టి పంచేవారు. తీరా కాల్చవచ్చేటప్పటికి ఒకళ్ళదొకళ్ళు లాక్కోడం, ఒకళ్ళకోసం ఇంకొకరు త్యాగం.. అబ్బో.. పెద్ద తతంగం. అప్పట్లో మహదానందింపజేసిన ఐటమ్స్ కొన్ని ఇప్పుడస్సలు కనిపించట్లేదు. సిసింద్రీలు, చిన్న సీసా మూత ఆకారంలో ఉండే విమానాలు, టెలిఫోను, కుండపటాకి ఇంకా ఆ మధ్యలో స్టాండర్డు వాడు వదిలిన సబ్మెరైన్ లాంటివి. చేత్తో చేసిన బురుజులు (చిచ్చుబుడ్లు) కూడా చాలా బావుండేవి. అప్పట్లో నూటపదిహేను రూపాయలు పెట్టి తెచ్చుకున్న పటాకులు అమ్మా నాన్నా నేను తమ్ముడు చెల్లెలు కసిదీరా కాల్చాక కూడా ఇంకా కొన్ని మిగిలాయి. అప్పటికి అక్కడే ఉన్న మా పెద్దనాన్నగారు దీపావళి మహ బాగా జరిపించేవారు. నేను 1000 సరం మొట్టమొదట చూసిందీ కాల్చిందీ ఆయన పుణ్యమే.
1990-91
1990-91
Thursday, 12 July 2007
శంకరయ్య సార్...
ఆయన మా మంచి హెడ్మాస్టర్. నా 6-7 తరగతుల కాలంలో ఆయనతో కలిసి చదువుకునే అదృష్టం కలిగింది. అలా ఎందుకన్నానంటే ఆయన మాతో అంతగా కలిసిపోయేవారు. వాళ్ళబ్బాయి మధుసూదన్ నా సహచరుడే. ఆయన బోధించే ఇంగ్లీషు, సోషలే కాకుండా వాటికి సంబంధించిన ఎన్నో వింతలు విశేషాలను ఎంత ఆహ్లాదంగా వివరించేవారంటే బడి అయిపోయి ఇంటికెళ్ళాక మళ్ళీ రేప్పొద్దున్న బడికెంత తొందరగా పోదామా అనిపించేంత!! ఆయన ఎంతో ఆప్యాయంగా "ఒరేయ్ కేకే " అని పిలిచిన పిలుపు ఇప్పటికీ చెవుల్లో రింగుమంటూనే ఉంటుంది............
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1983-85
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1983-85
Monday, 18 June 2007
సమఉజ్జీలు
నేను, నరసింహారావు, ఎస్సై గారబ్బాయి ప్రకాష్, నాగసుబ్బమ్మ, చిట్టెమ్మ - 4 నుంచి 7 వ తరగతి వరకు (5 కాక) సమఉజ్జీలము.
నాగప్రసాద్ అని పోలియో వల్ల కాళ్ళు సచ్చుబడినా, మానసికంగా పూర్తి ఫిట్ నెస్ తో ఒక తెలివైన అబ్బాయుండేవాడు. తన అన్నయ్య రామకృష్ణ అనీ మాకంటే ఒక తరగతి పెద్ద - మేమిద్దరం స్నేహంగా ఉంటే సహించలేకపోయేవాడు. కారణం ఈనాటికీ నాకు అర్థం కాలేదు.
ఇంకా, పిచ్చయ్య, నారాయణ, మిరియాల నరేంద్ర, మిరియాల శంకరయ్య, ఖాదర్ బాషా, గంగయ్య, మల్లయ్య, అయోధ్యరామయ్య, మోహన్ రెడ్డి, రామసుబ్బారెడ్డి, అబ్దుల్, హెడ్మాస్టర్ గారబ్బాయి మధుసూదన్, వెంకట సుబ్బయ్య, శిలార్ బీ వగైరాలంతా సహవాసులు.
వీరిలో శిలార్ బీ ప్రత్యేకత ఏమిటంటే నేను పాడే శంకరాభరణం పాటలంటే చెవి కోసుకునేది. వాళ్ళ అమ్మ కువైట్ నుంచి పంపిన లిప్ స్టిక్ తో తనే స్వయంగా నాకు మేకప్ చేసేది (పాటల నాణ్యతకీ దానికీ ఏమి సంబంధమో 4వ తరగతికి ఏం తెలుస్తుంది!)
కమరకట్టలు - బిక్కిపళ్ళు అప్పటి ఇంటర్వెల్ కాలక్షేపాలు!
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1980-84
నాగప్రసాద్ అని పోలియో వల్ల కాళ్ళు సచ్చుబడినా, మానసికంగా పూర్తి ఫిట్ నెస్ తో ఒక తెలివైన అబ్బాయుండేవాడు. తన అన్నయ్య రామకృష్ణ అనీ మాకంటే ఒక తరగతి పెద్ద - మేమిద్దరం స్నేహంగా ఉంటే సహించలేకపోయేవాడు. కారణం ఈనాటికీ నాకు అర్థం కాలేదు.
ఇంకా, పిచ్చయ్య, నారాయణ, మిరియాల నరేంద్ర, మిరియాల శంకరయ్య, ఖాదర్ బాషా, గంగయ్య, మల్లయ్య, అయోధ్యరామయ్య, మోహన్ రెడ్డి, రామసుబ్బారెడ్డి, అబ్దుల్, హెడ్మాస్టర్ గారబ్బాయి మధుసూదన్, వెంకట సుబ్బయ్య, శిలార్ బీ వగైరాలంతా సహవాసులు.
వీరిలో శిలార్ బీ ప్రత్యేకత ఏమిటంటే నేను పాడే శంకరాభరణం పాటలంటే చెవి కోసుకునేది. వాళ్ళ అమ్మ కువైట్ నుంచి పంపిన లిప్ స్టిక్ తో తనే స్వయంగా నాకు మేకప్ చేసేది (పాటల నాణ్యతకీ దానికీ ఏమి సంబంధమో 4వ తరగతికి ఏం తెలుస్తుంది!)
కమరకట్టలు - బిక్కిపళ్ళు అప్పటి ఇంటర్వెల్ కాలక్షేపాలు!
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1980-84
Saturday, 16 June 2007
తెలుగు మాస్టారు
ఏ ఊర్రా మనది? కంచుకంఠం మోగింది - ఒకటే దడ.. క్లాసు 1.30 కి అయితే నేను 1.45కి హాజరయ్యాను. కడప సార్ - అన్నాను. క్లాసంతా గొల్లుమంది. ఆయన కూడా చిరు మందహాసంతో - రోజూ కడప నుంచి వస్తాండావేమిరా - అన్నారు - లేదు సార్ నేను పుట్టిన ఊరు చెప్పాను అన్నాను. గొప్పోడివిరా, లోపలికిరావోయ్ అరిచారు.
శ్రీ సుబ్బరాజ గారు తెలుగు పండిట్ - కార్వేటినగరం నుంచి కొత్తగా బదిలీ అయి వచ్చారు.
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1983 - 6వ తరగతి
శ్రీ సుబ్బరాజ గారు తెలుగు పండిట్ - కార్వేటినగరం నుంచి కొత్తగా బదిలీ అయి వచ్చారు.
స్థలం - PSUP స్కూల్ - మన్నూరు - రాజంపేట - కడప జిల్లా
1983 - 6వ తరగతి
Thursday, 14 June 2007
బొబ్బిలిపులి
పొద్దున్నే ఐదు గంటలకే బయట గోలగోలగా ఉంటే ఇంట్లో అందరం లేచి చూద్దుము గదా అప్సర థియేటర్ నుంచి సబ్ స్టేషన్ ఎదురుగా పెట్రోలుబంకు వరకు ఒకటే జనం! నిజంగానే ఇసుక వేస్తే రాలనంత! ఏమిటయ్యా అని వాకబు చేస్తే ఆరోజు "బొబ్బిలిపులి" విడుదలట. రమారమి 24 గంటలపాటు అదే సీను. మళ్లీ ఈనాటి వరకు అటువంటి సందర్భంలో అటువంటి దృశ్యం నా కంటబడలేదు సుమా!
Subscribe to:
Posts (Atom)
